Pogrom w Borysławiu – pogrom dokonany w dniach 3–4 lipca 1941 roku przez żołnierzy niemieckich i ukraińskich nacjonalistów z udziałem ludności cywilnej na żydowskich mieszkańcach Borysławia.

Tło wydarzeń W ostatnich dniach czerwca 1941 roku, po wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej, funkcjonariusze NKWD przed ucieczką z miasta zamordowali 42-44 więźniów przetrzymywanych w areszcie mieszczącym się w siedzibie NKWD przy ulicy Kościuszki w Borysławiu. Większość ofiar stanowili Ukraińcy; wśród zamordowanych było także kilkunastu Polaków. Sowieci pozostawili zwłoki pomordowanych w piwnicy budynku oraz w wykopie na podwórzu.

Odnalezienie zwłok ofiar NKWD po zajęciu Borysławia przez Niemców (1 lipca 1941) dało pretekst do pogromu Żydów, których zgodnie ze stereotypem żydokomuny obarczono odpowiedzialnością za zbrodnie władzy sowieckiej.

Przebieg pogromu

3 lipca 1941 na ulicach Borysławia pojawili się ukraińscy chłopi z okolicznych wsi uzbrojeni w narzędzia gospodarskie, którzy najwyraźniej na coś czekali. przychyla się do opinii, że byli to członkowie bojówek OUN lub milicji OUN. Atmosferę w mieście podgrzewały doniesienia z pobliskiego Drohobycza, gdzie doszło do antyżydowskich zamieszek.