Kontraktacja produktów rolnych – regulacja prawna mająca na celu wzmocnienia roli kontraktacji w rozwoju produkcji rolnej oraz zwiększenia planowego oddziaływania i pomocy Państwa na rzecz jej wzrostu, zapewnienia dostaw dla przemysłu spożywczego, zaopatrzenia rynku oraz eksportu.  Kontraktacja produktów rolnych  oznaczała  system organizacji obrotu płodami rolnymi oparty na umowach zawieranych między producentem rolnym a odbiorcą,  o określonej jakości i w ustalonych terminach.  

Początki kontraktacji w Polsce Ludowej Kontraktacja, jako forma skupu mająca na celu zapewnienie trwałej bazy surowcowej dla określonych gałęzi przemysłu była znana w wielu krajach od dawna, zwłaszcza odkąd zaczął rozwijać się przemysł przetwórczy. Szczególne znaczenie miała kontraktacja w okresie powojennym, gdzie dotkliwie odczuwano brak żywności. Począwszy od 1945 r. kontaktowano tylko 4 rośliny, a mianowicie buraki cukrowe, cykorię, tytoń i chmiel.  Potem lista produktów została poszerzono, głównie o produkty i surowce dla przemysłu rolno-spożywczegoMała encyklopedia rolnicza, PWRiL, Warszawa 1963Andrzej Pakuła, Kontraktacja w procesie rozwoju rolnictwa, UMCS, Lublin 1971. Maksymilian Pohorille: Skup kontraktacyjny i ceny jako narządzie pośredniego planowania produkcji rolnej, „Ekonomista” 1965, z. 6,.