Uchwała była aktem, który zapewniał większą stabilność w relacjach między rolnikami a państwowymi jednostkami gospodarczymi. Z jednej strony dawała producentom rolnym określone gwarancje zbytu i zaopatrzenia, z drugiej – pozwalała państwu lepiej kontrolować proces zaopatrzenia rynku w żywność i surowce rolne. Był to więc dokument wpisujący się w logikę gospodarki planowej i odzwierciedlający ówczesne dążenie władz do utrzymania ścisłej kontroli nad sektorem rolnym.
Prawne uwarunkowania kontraktacji produktów rolnych Kontraktacja stanowiła instrument państwowej polityki rolnej, służący zabezpieczeniu zaopatrzenia gospodarki narodowej i ludności w podstawowe artykuły rolne. Była zarazem narzędziem oddziaływania na indywidualne gospodarstwa chłopskie, wzmacniając uzależnienie producentów od aparatu państwowego i spółdzielczego. Instytucja kontraktacji produktów rolnych w Polsce Ludowej stanowiła specyficzną formę obrotu gospodarczego, podporządkowaną zasadom gospodarki planowej i reglamentowanej.