Pierwsze kroki w kierunku upowszechnienia kina dźwiękowego podjęto w połowie lub pod koniec lat 20. XX wieku. Początkowo filmy dźwiękowe z zsynchronizowanymi dialogami, znane jako „mówiące obrazy” lub „filmy mówione” (), były wyłącznie produkcjami krótkometrażowymi. Wczesne filmy pełnometrażowe z nagranym dźwiękiem zawierały jedynie muzykę i efekty specjalne. Pierwszym filmem fabularnym, pierwotnie prezentowanym jako dźwiękowy (choć zawierał jedynie ograniczone sekwencje dźwiękowe), był Śpiewak jazzbandu (reż. Alan Crosland), którego premiera miała miejsce 6 października 1927. Film ten, który okazał się wielkim hitem, został nakręcony przy użyciu Vitaphone, wiodącej wówczas technologii zapisywania dźwięku na płytach. Zapis dźwięku na taśmie filmowej wkrótce jednak stał się standardem w produkcji filmów dźwiękowych.
Na początku lat 30. XX wieku filmy dźwiękowe stały się globalnym fenomenem. W Stanach Zjednoczonych przyczyniły się do ugruntowania pozycji Hollywood jako jednego z najpotężniejszych ośrodków kulturalno-handlowych na świecie (patrz: kinematografia amerykańska).