We wrześniu 1877 roku, podczas buntu Satsumy został mianowany dowódcą sił cesarskich. Wojska Kawamury zdławiły powstanie w finalnej bitwie pod Shiroyamą. Przed siłowym stłumieniem powstania, Kawamura wysłał list do buntowników, pochodzących z jego rodzinnego regiony. Obiecał w nim wstawienie się u cesarza o ułaskawienie zbuntowanych wojowników, pod warunkiem, że ci się poddadzą. List kończy patriotycznym odwołaniem do wspólnej pracy dla dobra kraju: „Jeśli w przyszłości poświęcicie się służbie dla kraju i udowodnicie swój patriotyzm, takie postępowanie nie tylko sprawi, że wasza wina zostanie zapomniana, ale wasza dobra sława będzie tak wysoka ponad waszą obecną hańbą, jak niebo ponad morzem. To właśnie chciałem wam powiedzieć, a teraz możecie rozważyć moje słowa i sprawdzić ich wartość”. Propozycja została jednak przez buntowników odrzucona.

W 1878 roku Kawamura został mianowany radcą (sangi), zasiadającym w izbie wyższej parlamentu oraz drugim ministrem marynarki. Jako minister aktywnie zabiegał o budowę kolejnych okrętów wojennych, przyczynił się do wytyczenia na otaczających Wyspy Japońskie wodach okręgów morskich. rozszerzył także w strukturach marynarki wojennej wpływy osób pochodzących z Satsumy. Na stanowisku zasiadał do 1885 roku, kiedy tymczasowo został zastąpiony przez wiceadmirała Enomoto Takeaki.