Gdy Emilie ciężko choruje, Georg rysuje dla niej budowle i pałace. dziewczyna cieszy się jego rysunkami. Najpiękniejszy rysunek to bajkowy pałac nazwany „zamkiem Emilie”. Dzięki hrabiemu profesor akademii przyjmuje Georga do swojej szkoły rysunku. Młody mężczyzna zdobywa medale za swoje postępy w nauce i sztuce. Wyjeżdża do Rzymu. Umierają jego rodzice. Przy śmierci matki Georga obecna jest Emilie.
Emilie po raz pierwszy uczestniczy w balu. Wygląda jak mała syrena. Trzech książąt tańczy z nią po kolei. Latem rodzina jedzie do zamku starego hrabiego. W nowoczesnym kurniku hrabiego Emilie spotyka pierwszy raz po latach młodego budowniczego Georga. Rumieni się i wita go spojrzeniem zamiast słowem. Przy stole Georg zabawia towarzystwo, a Emilie słucha w milczeniu. Na werandzie Georg dziękuje jej za pomoc okazaną matce-nieboszczce. Generał i generałowa rozmawiają o talencie i wiedzy Georga.