Głównym inicjatorem całej akcji był przewodniczący namysłowskiego HVS Arthur Hosemann, radny miejski związany m.in. ze środowiskiem Niemieckiej Narodowej Partii Ludowej. Hosemann stanął także na czele powołanego wówczas przez HVS komitetu budowy pomnika. We wrześniu tego samego roku zdecydowano, że stanie on na najmniejszej wyspie na Widawie, określono także, że obiekt będzie mieć formę „dużej bryły zwieńczonej zniczem”. Jednocześnie ogłoszono konkurs, który miał wyłonić wykonawcę monumentu. Zgłosiło się aż 11 miejscowych architektów i mistrzów budowlanych. Zwyciężył projekt Wilhelma Nerlicha pt. Heldeninsel (pol. Wyspa Bohaterów). W październiku 1922 r. namysłowska rada miejska wydała zezwolenie na budowę pomnika, a miesiąc później HVS podjął decyzję, że planowany monument będzie upamiętniał także poległych z terenu tzw. (części powiatu namysłowskiego przyłączonej w styczniu 1920 r. do Polski), ponieważ „polskie władze [Rychtala] nie pozwoliły tamtejszym [głównie niemieckim] mieszkańcom na postawienie pomnika swoim bohaterom”. W tym samym czasie HVS ustanowiła stosowny fundusz na rzecz budowy upamiętnienia, wezwał do wpłat na jego poczet, a także organizowała szereg zbiórek – ze względu na galopującą wówczas inflację honorowano także m.in.