8 kwietnia 1949 papież Pius XII wyniósł świątynię do godności bazyliki mniejszej.
Architektura i wyposażenie Świątynia barokowa, jednonawowa, wzniesiona na planie krzyża. Dwuwieżową fasadę zdobią personifikacje wiary, nadziei i miłości autorstwa Johanna Christopha Madera oraz herb pierwszego arcybiskupa wiedeńskiego Sigismunda von Kollonitza, wykonany w 1752, rok po jego śmierci. Ołtarz główny zdobi obraz Matki Bożej, wykonany przez Josefa Herza jako wotum za wyzdrowienie z dżumy, oraz obraz zaślubin Marii z Józefem z 1833 roku autorstwa . Tabernakulum zdobi płaskorzeźba przedstawiająca ostatnią wieczerzę. Ołtarze boczne poświęcone są: św. Antoniemu, Świętej Rodzinie, św. Janowi Nepomucenowi, Świętemu Krzyżowi, św. Józefowi Kalasantemu i św. Sebastianowi. Ambonę zdobią figury Mojżesza, Eliasza i gołębicy symbolizującej Ducha Świętego oraz płaskorzeźby ze scenami objawienia Chrystusa na Jeziorze Galilejskim oraz kazania na górze, wykonane w 1773. Freski na sklepieniu stworzył w 1752 roku Franz Anton Maulbertsch. 36-głosowe organy wykonał w latach 1856–1858 jeleniogórski organmistrz . Na terenie klasztoru znajduje się również kaplica Matki Bożej Bolesnej. Ołtarz główny z ok. 1760 roku zdobi pietà z pierwszej połowy XV wieku, pochodząca z , którą przeniesiono tu w 1841 roku.