Gdy pojazd przejeżdżał po granacie, jego ciężar zgniatał płytkę, która z kolei zgniatała zapalnik; następnie wyciekał kwas na wrażliwą substancję chemiczną, która detonowała ładunek. Granat zaprojektowano tak, aby można go było rzucić w pojazd jak zwykły granat przeciwpancerny lub umieścić w miejscu, w którym był używany jako mina przeciwpancerna. Wyposażono go również w miejsca, w których można było umieścić spłonki lub cordtex, dzięki czemu mógł być używany jako ładunek burzący. Podczas używania granatu zalecano, aby użytkownik znajdował się w niewielkiej odległości od celu, najlepiej ukryty w okopie; jeśli celem był pojazd opancerzony, najlepszymi obszarami do ataku były boki i tył, gdzie znajdowała się komora silnika, a pancerz był na ogół cieńszy.
Użycie Wprowadzony w 1942 roku granat No. 75 służył w armii brytyjskiej do 1955 roku. United States Army również używała tego granatu, a także opracowała własną wersję – lekką minę przeciwtransportową M7. Gdy był używany w roli przeciwpancernej, pewną liczbę granatów można było połączyć w tak zwany „daisy chain” w odstępach około 0,6 metra, zanim umieszczono je w poprzek drogi. Był szczególnie skuteczny w uszkadzaniu gąsienic czołgów. Gdy wystarczająca liczba granatów została zgrupowana razem, były one w stanie unieruchomić średni czołg.