Joanna Słupek zwróciła uwagę na brak motywu przewodniego antologii, jednak różnorodność opowiadań w tomie uznała też za jego siłę; sam zbiór uznała za udany, zawierający „niemało dobrych opowiadań”. Opowiadania Ziemiekiewicza, Szrejtera i Komudy opisała jako klasykę polskiej fantastyki, nie wymagającą przybliżenia. Obok nich doecniła opowiadania Sędzikowskiej, Kułakowskiej i Kochańskiego, jako najbardziej zapadające w pamięć.
Jacek Dukaj także zwrócił uwagę na różnorodność tekstów w zbiorze, z czego wynika brak programu grupy (Klubu Tfurców) poza ogólnie pojętą „rzetelnością warsztatową” i elementami fantastycznymi. Co do tej rzetelności, zauważył jednak, że opowiadania prezentują różny poziom. Zasugerował, że opowiadania mogą odbiegać stylistycznie od tych, które preferuje Maciej Parowski (redaktor „Nowej Fantastyki”), z którym polemizuje wielu członków Klubu Tfurców; niemniej, według Dukaja, z opowiadań w tym zbiorze nie wynika nic bardziej specyficznego (wiele, ale nie wszystkie, należą do konwencji satyrycznej), a i styl kilku utworów jest bardzo podobny do tych z NF (wymienił tutaj m.in. „przedłożenie językowej afektywności nad wiarygodność świata przedstawionego”).