U-136 – niemiecki okręt podwodny typu VIIC z okresu II wojny światowej. Wyporność U-Boota wynosiła 769 ton w położeniu nawodnym i 871 ton pod wodą, a jego główną bronią było 14 torped o kalibrze 533 mm, wystrzeliwanych z pięciu wewnętrznych wyrzutni. Jednostka rozwijała na powierzchni maksymalną prędkość 17 węzłów, jej zasięg przy prędkości 10 węzłów wynosił 8500 Mm.
Okręt został zwodowany 5 lipca 1941 roku w stoczni w Vegesack, a 30 sierpnia 1941 roku wcielono go do służby w Kriegsmarine. Pływając w składzie , U-136 odbył trzy patrole bojowe, podczas których zatopił pięć statków o łącznej pojemności BRT oraz dwie korwety o łącznej wyporności 1850 ton, a także uszkodził jeden statek o pojemności 8955 BRT. U-Boot został zatopiony bombami głębinowymi przez alianckie okręty 11 lipca 1942 roku na zachód od Madery.
Projekt i budowa
Jednostki typu VIIC były kolejnym ewolucyjnym ulepszeniem najliczniej budowanych w Niemczech okrętów typu VII. Poprzednik – typ VIIB – miał zbyt mały zasięg i za mało miejsca pod pokładem, by można było zainstalować sonar. Opracowany w 1938 roku projekt nowego okrętu różnił się od poprzedniej wersji m.in.