W lipcu 1929 został przeniesiony do 3 pułk strzelców podhalańskich na stanowisko kwatermistrza. W marcu 1932 został przesunięty na stanowisko dowódcy batalionu. Na stopień podpułkownika został awansowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 i 36. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W lutym tego roku został przeniesiony do 53 pułku piechoty w Stryju na stanowisko zastępcy dowwódcy pułku (od 1938 – I zastępca dowódcy pułku). W kampanii wrześniowej walczył początkowo jako dowódca Ośrodka Zapasowego 11 Dywizji Piechoty w Stryju, a od 14 września 1939 jako dowódca pułku „Brąglewicz”, improwizowanego na bazie OZ 11 DP i podporządkowanego dowódcy Grupy „Stryj”. W nocy z 18 na 19 września 1939 przekroczył granicę i został internowany na terytorium Królestwa Węgier. W listopadzie 1944 wraz z innymi żołnierzami został przekazany przez Węgrów niemieckim władzom wojskowym i trafił do niewoli.
W sierpniu 1945, po powrocie do kraju, został zmobilizowany do Wojska Polskiego i wyznaczony członkiem Komisji Weryfikacyjnej Oficerów przy Sztabie Generalnym. 19 lutego 1946 został zdemobilizowany. Zmarł 14 lutego 1953 we Wrocławiu i został pochowany na tamtejszym cmentarzu Świętej Rodziny.
Był żonaty z Eugenią Piotrowską, z którą miał syna Romana (ur.