Genitalia samca zawierają tęgi i mocno wygięty łukowato edeagus o krótkim, szeroko zaokrąglonym, niewklęśniętym po brzusznej stronie wierzchołku. Paramery mają formę szpatułkowatą, a prawa jest większa od lewej. Endofallus ma następujące płaty: dwa nasadowo-boczne, dwa wierzchołkowo-boczne, jeden grzbietowo-wierzchołkowy i jeden grzbietowo-środkowy; brak jest płata grzbietowo-nasadowego. Płat grzbietowo-środkowy jest niewielki i zwrócony na prawą stronę. Płat grzbietowo-wierzchołkowy ma u podstawy dwie małe wypustki, a część szczytową skierowaną dobrzusznie i głęboko, Y-kształtnie rozwidloną. Płaty nasadowo-boczne prawy i lewy są duże, o szerokości w widoku brzusznym większej niż szerokość wypustki gonoporu w widoku bocznym. Płat wierzchołkowo-boczny prawy jest od nasady V-kształtnie rozwidlony, a jego przednio-boczny wierzchołek jest mniejszy niż wierzchołek tylno-boczny. Podobnie sytuacja wygląda z płatem wierzchołkowo-bocznym lewym. Brzuszno-nasadowa powierzchnia endofallusa odznacza się parą stykających się ze sobą i z płatami nasadowo-bocznymi nabrzmiałości.
Ekologia i występowanie Gatunek palearktyczny, endemiczny dla Japonii. Znany jest z tylko z miejsca typowego w prefekturze Aichi. Odnaleziony został na wysokości 1000 m n.p.m.
Przypisy
Kategoria:Leszowe Kategoria:Chrząszcze Japonii Kategoria:Fauna endemiczna Japonii Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 2020 roku