Ō-uma-jirushi na polu bitwy było czytelną informacją o lokalizacji dowodzącego, zarówno dla sojuszników, jak i wrogów. Chorążowie odziani byli w typowe dla samurajów uzbrojenie ochronne. Aby utrzymać w pionie sztandar mieli przymocowaną do pleców specjalną skórzaną tubę, w której osadzano drzewce sztandaru. Szczególnie duże sztandary mocowane były do specjalnej ramy na plecach chorążego, który linami podtrzymywał drzewce, żeby zachować stabilność. W takich sytuacjach chorąży nie mógł posługiwać się bronią, był więc szczególnie narażony na ataki. Od okresu Sengoku zajmował więc pozycje na tyłach wojsk. Sztandary miały również wpływ na morale własnych i nieprzyjacielskich wojsk. Hideyoshi Toyotomi wyróżniał się „sztandarem tysiąca tykw”, na którym każda złota tykwa symbolizowała zwycięstwo w bitwie.
W połowie XVII wieku japoński mnich znany jako Kyūan ukończył traktat O Uma Jirushi, będący ilustrowanym przeglądem heraldyki swoich czasów. W tekście znajdują się opisy głównych klanów samurajskich biorących udział w wojnach w okresie Sengoku wraz z ikonografią, przedstawiającą używane przez nie bojowe sztandary.
Przypisy
Kategoria:Japoński sprzęt wojskowy Kategoria:Samuraj Kategoria:Sztandary