undulatus.
Taksonomia Rodzaj Agabus wprowadzony został w 1817 roku Williama Elforda Leacha. Gatunkiem typowym został Dytiscus serricornis. Nominatywny podrodzaj owego rodzaju zdefiniowany został we współczesnym sensie w 2000 roku przez Andersa Nilssona oraz Davida J. Larsona i innych. Nilsson zsynonimizował z omawianym taksonem podrodzaje Neonecticus i Neonecticus oraz rodzaj Carrhydrus. Wcześniej, w 1975 roku Larson zsynonimizował z nim rodzaj Apator.
Do podrodzaju należy 31 opisanych gatunków, sklasyfikowanych w dziewięciu grupach:
grupa aeruginosus Agabus aeruginosus Aubé, 1838 Agabus punctatus Melsheimer, 1844 Agabus xyztrus Larson, 2000 grupa antennatus Agabus antennatus Leech, 1939 grupa clavicornis Agabus clavicornis Sharp, 1882 Agabus crassipes (Fall, 1922) Agabus serricornis (Paykull, 1799) grupa disintegratus Agabus disintegratus (Crotch, 1873) Agabus gringo Larson, 2000 Agabus taeniolatus (Harris, 1828) grupa falli Agabus falli (Zimmermann, 1934) grupa labiatus Agabus bifarius (Kirby, 1837) Agabus fulvaster Zaitzev, 1906 Agabus labiatus (Brahm, 1790) Agabus mandsuricus (Guignot, 1956) Agabus pallens Poppius, 1905 Agabus undulatus (Schrank, 1776) Agabus zimmermanni Scholz, 1920 grupa lineatus Agabus lineatus Gebler, 1848 Agabus poppiusi Nilsson, 2003 grupa punctulatus Agabus colymbus