Joseph Reichsritter und Edler von Schmerling (ur. 8 grudnia 1806 w Hietzing, zm. 8 września 1884 w Bad Aussee) – feldzeugmeister Armii Austro-Węgier, zastępca dowódcy Cesarsko-królewskiej Obrony Krajowej w latach 1868-1876.
Życiorys Po ukończeniu studiów prawniczych na Uniwersytecie Wiedeńskim w 1828 roku rozpoczął służbę w 7. Pułku Piechoty, gdzie jeszcze w tym samym roku uzyskał stopień chorążego (niem. Fähnrich). W kolejnych latach awansował i po otrzymaniu stopnia kapitana (niem. Hauptmann) został przydzielony do sztabu kwatermistrza generalnego, w którym służył do 1848 roku. Po wybuchu wojny austriacko-piemonckiej został przydzielony do sztabu FML Konstantina d’Aspre i uczestniczył w walkach między innymi Novarrą. W trakcie konfliktu otrzymał przedterminowy awans na stopień podpułkownika (niem. Oberstleutnant) i pułkownika (niem. Oberst).
W 1850 roku, już jako generał major (niem. Generalmajor) objął stanowisko dowódcy brygady piechoty, wchodzącej w skład korpusu armijnego z siedzibą w Pradze. W tym samym roku został szefem misji wojskowej przy zgromadzeniu federalnym we Frankfurcie. Na tym stanowisku awansował na stopień marszałka polnego porucznika (niem. Feldmarschalleutnant). W trakcie wojny prusko-austriackiej miał zostać dowódcą dywizji w armii Renu, jednak do jej utworzenia nie doszło.