Polityka rusyfikacji była prowadzona również na i Białorusi.
Po wojnie rosyjsko-tureckiej (1806–1812) i następującym po niej Traktacie Bukareszteńskim (1812), wschodnia połowa Księstwa Mołdawskiego (znanego później jako Besarabia), Imperium Osmańskiego, oraz niektóre obszary dawniej znajdujące się pod bezpośrednimi rządami Imperium Osmańskiego, znalazły się pod panowaniem Imperium Rosyjskiego. Na Kongresie Wiedeńskim (1815) Rosja uzyskała suwerenność nad Królestwem Kongresowym, które na papierze było autonomicznym Królestwem w unii personalnej z Rosją. Jednakże carowie rosyjscy generalnie ignorowali wszelkie ograniczenia swojej władzy. Było to zatem niewiele więcej niż państwo marionetkowe. Autonomia została poważnie ograniczona po powstaniach w latach 1830–31 i 1863, gdy krajem rządzili namiestnicy, a później podzielono na gubernie (prowincje).
Imperializm sowiecki mały|Radziecki plakat z czasów stalinizmu z napisem „Cały świat będzie nasz!” Chociaż Związek Radziecki deklarował się jako państwo antyimperialistyczne, wykazywał tendencje typowe dla historycznych imperiów. Tradycyjnie uważa się, że argument ten ma swoje źródło w książce Richarda Pipesa The Formation of the Soviet Union (1954).