Jej mąż, Antoni Szwojnicki, w czasie kampanii wrześniowej dostał się do niewoli sowieckiej i został osadzony w Starobielsku. Wiosną 1940 roku został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie.

W listopadzie 1940 roku Zofia została zaprzysiężona i wstąpiła do Wojskowej Służby KobietNr legitymacji AK: 1875., gdzie była w zarządzie Komitetu Organizacyjnego i prowadziła Komórkę Więzienną odpowiedzialną za przekazywanie grypsów oraz wysyłanie paczek szczepionek i lekarstw na Pawiak i do obozów koncentracyjnych. W roku 1942 stworzyła Komórkę Sanitarną, w ramach której organizowała i szkoliła patrole sanitarne. Zajmowała się też kolportażem konspiracyjnych druków i publikacji (tzw. nielegalnej bibuły) na linii Warszawa–Otwock.

Mieszkanie Szwojnickich przy ulicy Wilczej 22 w Warszawie było punktem konspiracyjnym, zaopatrzonym w radioodbiornik. Odbywało się tam również redagowanie biuletynu „Paski”. W swojej pracowni w laboratorium Państwowego Zakładu Higieny przy ul. Chocimskiej 24 magazynowała materiał sanitarny na okres powstania warszawskiego.