Chashitsu w postaci domków budowane były w powszechnej dla Japonii konstrukcji słupowo-belkowej. Podpory stanowiły drewniane nieheblowane słupy. Ściany pomiędzy podporami były obrzucane gliną wymieszaną ze słomą ryżową, trawą albo żwirem, zaś dolne partie ścian wyklejone były grubym papierem. W wielu domkach jest małe pomieszczenie wydzielone ścianką niedochodzącą do podłogi, nazywane doko. To w nim gospodarz, na znajdujących się tam półkach, zawczasu przygotowuje utensylia potrzebne do ceremonii. Ścianka oddzielająca doko jest zawieszona na słupku nakabashira albo dokobashira, przejętym ze starych budowli sakralnych. Jest on najczęściej krzywym, niedokładnie obrobionym pniem drzewka, który zakłócając geometryczny porządek domku oddziałuje jak wolno stojąco rzeźba i podkreśla ideę szczerości materiałów. Do doko prowadzi oddzielne wejście, szerokie na ok. 60 cm, przez które gospodarz wchodzi do domku, by przygotować ceremonię i czekać na gości. Przesuwane drzwi do chashitsu są zamykane przez ostatniego gościa, tsume.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Japońska ceremonia picia herbaty Kategoria:Architektura Japonii