Kościół św. Michała (niem. Sankt-Michael-Kirche) – neoromańska świątynia rzymskokatolicka w Berlinie, zniszczona podczas II wojny światowej i jedynie częściowo odbudowana. Należy do parafii bł. Bernarda Lichtenberga.

Historia Teren pod budowę kościoła zapewniono w 1844 roku. Kamień węgielny wmurowano 14 lipca 1851, projekt sporządził . Z powodów finansowych prace wstrzymano w 1855 roku, wznowiono je dzięki zbiórkom pieniędzy oraz dofinansowaniu od króla Fryderyka Wilhelma IV. Konsekracja miała miejsce 26 października 1861. Był to kościół garnizonowy i drugi rzymskokatolicki kościół w mieście od czasów reformacji (po dzisiejszej katedrze św. Jadwigi). W latach 1903–1905 przebudowano wnętrze kościoła, a w 1911 wyremontowano elewacje.

W latach 1944 i 1945 kościół, podobnie jak większość okolicznej zabudowy, został zniszczony wskutek działań wojennych. W latach 1948–1953 odbudowano transept i prezbiterium, które przywrócono do funkcji liturgicznych, a w 1957 wzniesiono tam emporę organową. Po budowie Muru Berlińskiego parafia została nim przedzielona na dwie części, przy czym sam kościół znalazł się we wschodniej części miasta. Dla wiernych z części zachodniej wzniesiono w 1965 roku przy Waldemarstraße.