W praktyce obejmuje to zarówno badanie samych relacji o zjawiskach niezwykłych, jak i badanie wiary w zjawiska paranormalne.
Historia mały|Henry Maudsley interpretował rzekome doświadczenia nadprzyrodzone jako wynik zaburzeń umysłu i błędnej obserwacji Choć sama nazwa subdyscypliny upowszechniła się dopiero pod koniec XX wieku, jej intelektualne źródła są starsze. Już w XIX wieku pojawiały się próby wyjaśniania rzekomych zjawisk nadprzyrodzonych za pomocą kategorii psychologicznych i medycznych. Henry Maudsley interpretował takie doświadczenia jako wynik zaburzeń umysłu i błędnej obserwacji, a Joseph Jastrow analizował wczesne formy myślenia magicznego oraz podatność ludzi na złudzenia i błędne wnioskowanie. Na przełomie XIX i XX wieku podobne podejście rozwijali też niemieccy autorzy związani z tzw. krytycznym okultyzmem, zwłaszcza i Albert Moll, którzy tłumaczyli rzekome zjawiska parapsychiczne oraz mediumiczne przez odwołanie do oszustwa, sugestii, nieświadomych wskazówek i innych mechanizmów psychologicznych. Analizując seanse obracania i opukiwania stołu, Moll przypisywał ruchy mebla działaniu rąk uczestników, a w jednym przypadku uznał, że sam nieświadomie przekazywał informacje przez nacisk dłoni na blat.