Connerton przedstawił pamięć jako ważne narzędzie kształtowania tożsamości grupy, pozwalające odnieść bieżącą sytuację do dawnych wydarzeń; przykładowo w czasie rewolucji czy transformacji ustrojowej społeczeństwo odrzuca pamięć obalanego ustroju i sięga dalej w przeszłość, by budować nową tożsamość na starszych fundamentach. Zwrócił uwagę na nietekstualne oraz niedyskursywne nośniki pamięci, takie jak społeczne obrzędy upamiętniania, nawyki cielesne czy przedmioty wytwarzane przez daną kulturę. Tym sposobem pokazał, że pamięć zbiorowa obejmuje nie tylko treści uświadomione przez członków społeczności, transmitowane przez przekaz ustny i pisemny, ale również treści nieuświadomione, które przejawiają się w praktykach kulturowych, a transmitowane są poprzez społeczne rytuały, obrzędy, stosowanie reguł, a nawet stroje (ponieważ ubiór, poza funkcją praktyczną, pełni też rolę komunikatu oraz wymusza określoną postawę ciała).
Podzielił pamięć na biograficzną (dotyczącą osobistych przeżyć pamiętającego), poznawczą (czyli informacje o świecie,