Rekordowy czultun znaleziono na wyspie w (Peten, Gwatemala) składał się z aż 12 komór.

W okresie klasycznym (250–909 n.e.) liczba znanych czultunów na wzrosła. Były lokalizowane zarówno w pobliżu ceremonialnych struktur użyteczności publicznej, jak piramidy świątynne, jak i w okolicach domostw budowanych częściowo z materiałów nietrwałych. Zagęszczenie podziemnych komór wzrasta wraz z oddalaniem się od centrów miast. Na terenie typowych klasycznych ośrodków jak Tikal czy Nakum znaleziono ich do tej pory po kilkadziesiąt. Z epoki późnoklasycznej (550–830 n.e.) i schyłkowoklasycznej (830–909 n.e.) znane jest powszechne wykorzystanie podziemnych komór jako cystern na wodę w regionie , gdzie lustro wód gruntowych znajduje się znacznie głębiej (ok. 60 m pod poziomem gruntu). Te czultuny miały zaizolowane ściany, zaś obszary ich zlewni mogły obejmować całe powierzchnie placów, a nawet dachy okolicznych budynków.

W okresie postklasycznym (909–1527 n.e.) zdarzało się wtórne używanie czultunów jako składowisk odpadów.