W 1933 po zdanym egzaminie został członkiem Izby Adwokackiej w Warszawie, został radcą prawnym w różnych przedsiębiorstwach, a prawdopodobnie także wspólnikiem zakładów odlewów artystycznych „Metalars”.

Okres wojny spędził w Warszawie, spłonęło wówczas jego mieszkanie. Po II wojnie światowej pracował w polskiej służbie konsularnej. Zajmował stanowiska konsula generalnego RP w Marsylii (1947–1949) i konsula w Tuluzie (od wiosny do jesieni 1949). Miał zostać odwołany ze stanowiska ze względu wydawanie paszportów zgodnie z przepisami prawa, a nie z oczekiwaniami władz komunistycznych. Wkrótce po powrocie do Warszawy trafił do szpitala, gdzie zmarł.

Pochowany w Warszawie.

Życie prywatne Z powodu defektu stopy nie mógł służyć w wojsku. 30 grudnia 1915 wbrew woli rodziny poślubił malarkę Tamarę Łempicką, poznaną kilka lat wcześniej na jednym z bankietów. W kolejnym roku urodziła się ich jedyna córka Marie-Christine Łempicka, później znana jako Kizette de Lempicka-Foxhall. W małżeństwie nie układało się najlepiej ze względu na skandalizujący styl życia Tamary, w 1927 Tadeusz złożył pozew rozwodowy i mimo kilku próśb żony odmawiał powrotu do niej. Po raz drugi ożenił się w 1932 z Ireną Spiess, bratanicą Stefana Spiessa.