W listopadzie 1918 w Samborze wziął udział w rozbrajaniu Austriaków. Na początku grudnia 1918 we Lwowie wstąpił do 2 kompanii 5 pułku piechoty Legionów. Jako zastępca dowódcy plutonu, w stopniu sierżanta, walczył w obronie miasta. 18 marca 1919 jako podoficer byłych Legionów Polskich służący w 5 pp Leg. został mianowany z dniem 1 marca 1919 podporucznikiem piechotyDz. Rozk. Wojsk. Nr 36 z 1 kwietnia 1919, poz. 1149.. Później został przeniesiony do 1 pułku piechoty Legionów. Początkowo dowodził plutonem 12 kompanii, a następnie objął dowództwo tej kompanii. Wyróżnił się 1 czerwca 1920 w bitwie pod Olszanicą.
12 czerwca 1920 w bitwie pod Borodzianką został ciężko ranny w lewą nogę. 14 października 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w piechocie, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich. W 1921 był przydzielony do Dowództwa 1 Dywizji Piechoty Legionów. Dowodził kolumną rolniczą macierzystego pułku. W maju 1922 został zdemobilizowany i przydzielony w rezerwie do 1 pp Leg. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 1224. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty. Posiadał wówczas przydział w rezerwie do 76 pułku piechoty w Grodnie. W maju 1931 został przeniesiony do pospolitego ruszenia.