Dagobert Jerzy Łańcut (ur. 30 sierpnia 1917 w Łodzi, zm. 4 grudnia 1975) – polski wojskowy i funkcjonariusz organów bezpieczeństwa (podpułkownik), oficer Armii Czerwonej i Ludowego Wojska Polskiego, dyrektor Departamentu VI (Więziennictwa) Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego (1945–1946), przestępca.

Życiorys Pochodził z rodziny żydowskiej, syn Maksymiliana i Sabiny. W 1939 ukończył studia techniczne we Francji. Od 1939 do października 1943 służył w Armii Czerwonej, dochodząc do rangi oficera, w tym od maja 1941 do stycznia 1942 przebywał na froncie południowym, a od kwietnia 1943 do października 1943 na froncie zachodnim. Związał się następnie z 2 Pułkiem Artylerii Lekkiej Ludowego Wojska Polskiego, gdzie był od października 1943 do kwietnia 1944 zastępcą szefa sztabu, a następnie do lutego 1945 szefem sztabu. Między lutym a lipcem 1945 kierował sztabem 23 Pułku Artylerii Lekkiej w ramach 6 Dywizji Piechoty. Od sierpnia 1944 walczył w 1 Froncie Białoruskim.