9,8–13,1 × 5,5–7,4 µm, Q = 2,8–4,5. Podstawki 20–37 × 6–9 μm, 4-zarodnikowe. Cheilocystydy zazwyczaj brzuchate lub butelkowate, sporadycznie maczugowate lub cylindryczne, rzadko maczugowato-butelkowate lub maczugowato-brzuszne, soczewkowate lub gruszkowate. Przegrody częste. Pleurocystyd brak. Skórka typu ixocutis. Epikutis o grubości do 100 μm; szerokość strzępek ixocutis do 6 μm. Elementy tramy elipsoidalne lub grubo kiełbaskowate, rzadko gruszkowate, o szerokości do 20 μm. Kaulocystydy podobne do cheilocystyd, ale większe, o długości do 150 μm. Gatunki podobne Obecność osłony i butelkowate lub brzuchate cheilocystydy decydują o przynależności tego gatunku do sekcji Hebeloma. W obrębie tej sekcji można go pomylić jedynie z włośnianką wydmową (Hebeloma dunense), która może występować w tych samych siedliskach. Prawdopodobnie wiele kolekcji H. dunense w siedliskach arktycznych lub alpejskich zostało błędnie oznaczonych jako H. marginatulum.

Występowanie i siedlisko Podano stanowiska w Ameryce Północnej, Europie i Azji. W Europie występuje od Hiszpanii po archipelag Svalbard, Islandię i Grenlandię.