Nowy gubernator, Decoux, który przybył do Indochin w lipcu, wezwał rząd do odrzucenia tych żądań. Choć uważał, że Indochiny nie będą w stanie obronić się przed japońską inwazją, to sądził, że miejscowe siły są wystarczająco silne, aby odwieść Japończyków od tego pomysłu. W Vichy gen. Jules-Antoine Bührer, szef Kolonialnego Sztabu Generalnego, doradzał stawianie oporu przed japońskimi żądaniami. Nadal neutralne Stany Zjednoczone otrzymały już kontrakt na dostawę samolotów Francuzom, a w Dżibuti stacjonowało 4000 żołnierzy senegalskich, którzy w razie potrzeby mogli zostać wysłani do Indochin. W Indochinach Decoux miał pod swoim dowództwem 32 000 żołnierzy zawodowych oraz 17 000 poborowych, choć wszyscy byli słabo wyposażeni.
30 sierpnia 1940 roku japoński minister spraw zagranicznych Yōsuke Matsuoka zatwierdził projekt propozycji, przedłożony przez jego francuskiego kolegę, Paula Baudouina, zgodnie z którym japońskie siły mogły stacjonować w Indochinach i przemieszczać się przez nie tylko przez czas trwania wojny chińsko-japońskiej. Oba rządy następnie poleciły swoim przedstawicielom wojskowym w Indochinach dopracowanie szczegółów, [chociaż] lepiej byłoby, gdyby jeszcze przez jakiś czas trzymali się kanałów Tokio – Vichy.