Petycja Bernheima – skarga złożona w maju 1933 roku przez Franza Bernheima, żydowskiego mieszkańca Gliwic, do Ligi Narodów. Dokument dotyczył naruszeń praw ludności żydowskiej na niemieckiej części Górnego Śląska wprowadzonych po dojściu nazistów do władzy.
Tło 15 maja 1922 roku Polska i Niemcy podpisały w Genewie konwencję dotyczącą Górnego Śląska, która gwarantowała ochronę praw mniejszości narodowych i religijnych na tym terenie. Postanowienia konwencji miały obowiązywać przez 15 lat, tj.do lipca 1937 roku.
Po objęciu władzy w Niemczech przez NSDAP 30 stycznia 1933 roku wprowadzono przepisy dyskryminujące ludność żydowską. Skutkiem ich stosowania było m.in. zwolnienie Franza Bernheima (oraz innych pracowników żydowskich) z pracy w DeFaKa ze względu na jego pochodzenie.
Złożenie petycji W maju 1933 roku Bernheim dotarł do Pragi, gdzie spotkał się z Kurtem Grossmannem, kierownikiem Biura Pomocy Uciekinierom. Grossmann skontaktował go z Emilem Marguliesem, prawnikiem i działaczem syjonistycznym, który wraz z Bernheimem współtworzył treść skargi.
12 maja 1933 roku dokument został przekazany w Genewie przedstawicielom Komitetu Delegacji Żydowskich przy Konferencji Pokojowej: Leo Motzkinowi, Emilowi Marguliesowi i Nathanowi Feinbergowi.