Stanisław Radziejewski lub Radziejowski (ur. 7 maja 1839 w Nowej Wsi, zm. 6 stycznia 1923 w Wilczynie) – polski ksiądz katolicki, dziennikarz, działacz społeczny i narodowy na Górnym Śląsku.

Życiorys Urodził się w Nowej Wsi (powiat szamotulski) w 1839 roku. Był synem Piotra Radziejewskiego, prawnika i właściciela majątku ziemskiego, oraz Matyldy z domu Kurz. Ukończył szkołę w Ostrowie Wielkopolskim oraz gimnazjum w Wałczu. Następnie przez dwa lata studiował teologię w Seminarium Duchownym w Poznaniu, a studia kontynuował w Akademii Teologicznej w Münsterze, uzyskując tytuł licencjata teologii. Święcenia kapłańskie przyjął 24 lutego 1866 roku w Gnieźnie.

Przez 9 miesięcy był wikariuszem w Międzyrzeczu. Następnie przez 6 lat wykładał religię w Seminarium Nauczycielskim w Paradyżu, gdzie nie ukrywał przywiązania do polskości, co było źle odbierane przez władze pruskie w czasach Kulturkampfu. Urząd opuścił z powodu procesu wytoczonego mu za rozpowszechnianie książki Stary Bóg żyje. W 1874 roku przeniósł się na Górny Śląsk, do Królewskiej Huty, gdzie pisał artykuły do „Katolika”. W lipcu 1880 roku po aresztowaniu Karola Miarki został jego redaktorem naczelnym, a w latach 1881–1886 był także jego właścicielem. Władze pruskie wytaczały mu procesy (oskarżono go m.in.