Okres II wojny światowej Wybuch II wojny światowej zastał go w Chorzowie, skąd ewakuował się na wschód, zamierzając wrócić do domu zakonnego. Dołączył do ewakuującej się grupy powstańców śląskich, z którą dotarł do Lublina, gdzie w czasie okupacji pracował w szpitalu szarytek oraz Szpitalu Dzieciątka Jezus. Między 1 a 18 września 1939 roku był w szeregach Wojska Polskiego, a za pośrednictwem dziekana AK „Achillesa” został przyjęty do Armii Krajowej pod pseudonimem „Placyt”.

W dniu ucieczki Niemców z Lublina udzielał ostatniej posługi więźniom gestapo na lubelskim zamku. Wstąpił ochotniczo do służby duszpasterskiej 1 Armii Wojska Polskiego (wpis do ewidencji 13 września 1944). Przydzielony w stopniu starszego kapelana do 1 Warszawskiej Brygady Kawalerii, z którą przeszedł szlak bojowy z Warszawy przez Kołobrzeg do Łaby. Wojnę zakończył w randze kapitana.

Okres powojenny W drugiej połowie 1945 r. został proboszczem dywizji kawalerii w Gorzowie Wielkopolskim, w 1946 r. mianowany proboszczem 12. dywizji piechoty w Szczecinie, gdzie podjął się odbudowy kościoła garnizonowego. Od 3 maja 1947 był członkiem zwyczajnym Związku Bojowników o Wolność i Demokrację. Angażował się też w działalność Miejskiej Rady Narodowej, a w grudniu 1948 r.