Regularnie startował w samolotowych mistrzostwach Polski. Na szesnaście startów trzykrotnie zdobył tytuł Mistrza Polski (1956, 1962 oraz w 1969). Sześciokrotnie wszedł w skład polskiej reprezentacji narodowej w zawodach międzynarodowych, w 1977 r. w mistrzostwach świata w Austrii zajął czwarte miejsce. W zawodach o randze okręgowej startował dziewięciokrotnie, w sześciu z nich zajął pierwsze miejsce. Czynnie uczestniczył w sporcie lotniczym do 1988 r.
Od 1957 r. posiadał uprawnienia instruktora samolotowego klasy II, które w 1963 r. podniósł do klasy I. Od 1963 r. miał zawodową licencję pilota samolotowego. W 1984 r. pełnił funkcję trenera polskiej reprezentacji na samolotowych mistrzostwach świata w Szwajcarii. Podczas mistrzostw w Republice Południowej Afryki pełnił obowiązki organizatora ekipy. Do końca swej lotniczej kariery latał na szesnastu typach samolotów, jego łączny nalot wyniósł 2131 godzin. Na trzynastu typach szybowców wylatał 347 godzin.
W 1989 r. przeszedł na emeryturę. Na sześć miesięcy objął stanowisko sekretarza generalnego Aeroklubu Polskiego, następnie dyrektora Centralnej Szkoły Szybowcowej w Lesznie. W kolejnych latach pracował w Głównym Ośrodku Badań Lotniczych we Wrocławiu, zajmując się nadzorem nad komorą niskich ciśnień.