Japończycy weszli w rolę mediatorów i wynegocjowali zawieszenie broni, w którym zmusili francuski rząd kolonialny do oddania Tajlandii prowincji Champassak i Sainyabuli w Laosie oraz prowincji Battambang w Kambodży, kończąc wojnę.
Utrata tych terytoriów była ogromnym ciosem dla prestiżu Francji w Indochinach. Dominująca laotańska prowincja Luang Prabang (nazywana wtedy Królestwem Luang Phrabang) zażądała suwerenności nad całym Laosem jako rekompensaty, a propozycję tę wysunął wykształcony we Francji następca tronu, książę Sisavang Vatthana. Tajny francuski raport z marca 1941 roku uznawał nacjonalistyczne aspiracje wśród mieszkańców Laosu, ale obawiał się, że ród królewski Champassak mógłby zdecydować się na sojusz z Tajlandią, gdyby musiał się podporządkować innej dynastii. Utrata terytorium osłabiła francuską władzę w regionie Savang Vatthana i rezydent-superior Maurice Roques podpisali 21 sierpnia 1941 roku porozumienie, które przyłączyło prowincje Xiangkhouang i Wientian do Królestwa Luang Prabang i umieściło protektorat na równi z Kambodżą i Annamem. Ponowne skupienie się na Laosie przyniosło również znaczną reformę administracji królestwa, a Francuzi zadeklarowali, że nie będą sprzeciwiać się dalszej ekspansji królestwa na południe.