8 listopada 1916 został wcielony do armii rosyjskiej. 1 kwietnia 1917 ukończył 3 Szkołę Chorążych w Tyflisie, został mianowany chorążym i przydzielony do 261 achulgińskiego pułku piechoty. Walczył na froncie kaukaskim. 19 stycznia 1918 wstąpił do Polskiej Oddzielnej Brygady na Kaukazie i został przydzielony do jej sztabu. Po likwidacji brygady wrócił na Litwę. W styczniu 1919 został zmobilizowany do armii litewskiej i wcielony do 1 pułku piechoty. Od 29 maja 1919 równocześnie działał w Okręgu Kowieńskim Polskiej Organizacji Wojskowej. 2 października 1919 został aresztowany za przynależność do POW, lecz zdołał uciec z aresztu i sześć dni później przybył do Wilna.

Po przyjęciu do Wojska Polskiego został przydzielony do Oddziału II Sztabu Frontu Litewsko-Białoruskiego, a następnie 7 Armii. Od 13 lipca 1920 walczył w szeregach grupy majora Mariana Kościałkowskiego i 201 pułku piechoty, a następnie 6 harcerskiego pułku strzelców i Sztabie 2 Dywizji Wojska Litwy Środkowej. Wyróżnił się 14 lipca w obronie Wilna i 24 lipca w obronie Kuźnicy oraz 15 sierpnia 1920 pod Cieksynem. W lutym 1922 został zdemobilizowany i przydzielony w rezerwie do 41 pułku piechoty w Suwałkach. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 6057. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty.