O świat, w którym za zamkniętymi drzwiami mieszkania może dochodzi do tak potwornych aktów zniewolenia i niszczenia drugiej osoby”.

Bartosz Staszczyszyn z Culture.pl wyraził natomiast opinię, że „Smarzowski sięga po grubą kreskę, a portrety drugoplanowych postaci to raczej jednobarwne plamy niż pełne niuansów szkice”. Staszczyszyn krytykował też niezrozumiały montaż i „efekciarski eksperyment”, czyniący opowiadaną historię pretekstowym „tabloidem”. Zdaniem Michała Jareckiego ze Spider’s Web „niemal już karykaturalny »naturalizm«” społeczny nic przecież nie wnosi […], niczemu nie służy, nie jest w żaden sposób […] usprawiedliwiony, bo jego funkcja sprowadza się wyłącznie do wywołania dyskomfortu”. Janek Brzozowski z portalu Film.org.pl wyraził zniesmaczenie „niezamierzenie groteskową” hiperbolizacją przemocy, wynikającą z „braku hamulców reżysera, który w najgorszych, a zatem najbardziej efekciarskich fragmentach sprowadza swój film na pogranicze kina eksploatacji”. Jakub Majmurek z „Krytyki Politycznej”, który cenił film Smarzowskiego, odnotował jednak, że w internecie „pojawiają się głosy zarzucające reżyserowi tanie epatowanie sensacją czy torture porn”. Przemysław Batorski z Klubu Jagiellońskiego krytykował jednowymiarową postać Grześka: „odrażający przemocowy mąż nie posiada żadnego wnętrza.