Wolfgang Iser (ur. 22 lipca 1926 w Marienbergu, zm. 24 stycznia 2007 w Konstancji) – niemiecki literaturoznawca, współtwórca tzw. konstanckiej szkoły recepcji i jeden z głównych przedstawicieli teorii recepcji oraz estetyki oddziaływania (Wirkästhetik); autor koncepcji „implikowanego czytelnika” i „pustych miejsc” (Leerstelle) w tekście literackim.

Życiorys Studiował germanistykę, anglistykę i filozofię na Uniwersytecie w Lipsku oraz Uniwersytecie w Tybindze, a następnie uzyskał doktorat z anglistyki na Uniwersytecie w Heidelbergu (1950) na podstawie pracy o światopoglądzie Henry’ego Fieldinga (Die Weltanschauung Henry Fieldings). W 1951 został wykładowcą w Heidelbergu, a w 1952 asystentem–wykładowcą na University of Glasgow, gdzie zacieśnił kontakty z filozofią współczesną i literaturą anglojęzyczną. W kolejnych latach pracował na niemieckich uczelniach (m.in. Uniwersytecie w Würzburgu i Uniwersytecie Kolońskim), a od 1967 roku związał się z Uniwersytetem w Konstancji, współtworząc z Hansem Robertem Jaussem środowisko określane jako konstancka szkoła recepcji.