W latach 1904–1905 był sekretarzem Romana Dmowskiego. Ze względu na różnice poglądów wobec Rosji, rozstał się z Dmowskim. W latach 1906–1907 pełnił funkcję redaktora nieoficjalnego organu endecji, wydawanego w Warszawie przez Józefa Lutosławskiego tygodnika „Myśl Polska”. W maju 1907 publicznie skrytykował głosowanie Koła Polskiego w Dumie za dodatkowym poborem rekruta. Po rozwiązaniu II Dumy, w czerwcu 1907 opowiedział się za bojkotem wyborów do III Dumy. Jego pogląd znajdował swój główny wyraz w żądaniu by LN podtrzymała zdecydowanie opozycyjnego stanowiska wobec Rosji. W czerwcu 1907 wystąpił z Ligi Narodowej po tym, jak uchwaliła zaniechanie agitacji antyrosyjskiej oraz z Narodowej Organizacji Robotniczej. Współpracował odtąd z pismem Frondy „Gońcem Porannym i Wieczornym”. Pisywał także do takich czasopism jak: „Naród a Państwo” (1918), Sprawa Polska”, „Myśl Polityczna”, „Votum Separatum”, „Kurier Warszawski”, „Myśl Niepodległa”. Do najbardziej znanych jego broszur z tego okresu należały: „Kryzys państwowy Rosji” (1908) oraz „Zbytek czy brak indywidualności” (1908). Wszedł do powołanego w kręgu Frondy Związku Niepodległościowego.