Z dniem 4 grudnia 1928 został przeniesiony do korpusu oficerów inżynierii i saperów w stopniu majora ze starszeństwem z 1 lipca 1923 i 12,75 lokatą i pozostawieniem na zajmowanym stanowisku. Z dniem 31 sierpnia 1929 został przeniesiony w stan spoczynku.
16 września 1929 został zatrudniony w Wydziale Technicznym Zarządu miasta stołecznego Warszawy na stanowisku pełniącego obowiązki okręgowego inspektora budowlanego Urzędu Inspekcyjno-Budowlanego. W 1934, jako oficer stanu spoczynku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”. Mieszkał w Warszawie przy ul. Mścisławskiej 13. Był członkiem Stowarzyszenia Żoliborzan.
We wrześniu 1939 został zmobilizowany i przydzielony do parku stałego broni pancernych. W nieznanych okolicznościach, po agresji ZSRR na Polskę (17 września 1939), dostał się do sowieckiej niewoli i został osadzony w obozie w Kozielsku. Między 3 a 5 kwietnia 1940 został przekazany do dyspozycji naczelnika Zarządu NKWD Obwodu Smoleńskiego (lista z 2 kwietnia 1940). Między 4 a 7 kwietnia 1940 zamordowany w Katyniu i tam pogrzebany.