Jego następca, papież Pius VII, wybrany na wygnaniu w Wenecji, musiał użyć improwizowanej tiary z papier mâché na swoją koronację w 1800 roku.
Tiara była ledwie skrywaną zniewagą dla papieża. Pius VII podziękował jednak cesarzowi za tiarę w liście z 23 czerwca 1805 roku. Stwierdził, że zamierza jej użyć podczas mszy papieskiej w Uroczystość Świętych Apostołów Piotra i Pawła.
Modyfikacje Pierwotnie pośrodku obręczy każdej korony znajdowała się płaskorzeźba gloryfikująca Napoleona; symbolizowały one przywrócenie kultu religijnego we Francji wraz z uchyleniem konstytucji cywilnej kleru, konkordatu z 1801 roku i koronacją Napoleona. Dekoracje charakterystyczne dla Napoleona zostały prawdopodobnie usunięte przez kardynała Ercole Consalviego, sekretarza stanu Stolicy Apostolskiej. Zastąpiono je inskrypcjami z Pisma Świętego (Dzieje Apostolskie 20:28 u góry, Objawienie 11:4 pośrodku i Psalm 85:10 u dołu).
Podczas włoskiego powstania w 1831 roku tiara została zakopana w Ogrodach Watykańskich i w rezultacie doznała bardzo poważnych uszkodzeń. Została odrestaurowana w 1834 roku. Rozmiar tiary dostosowano tak, aby można ją było nosić na głowie.