w Mozambiku i Rodezji (dzisiejsze Zimbabwe). W napisach końcowych autorzy filmu wyrażają podziękowanie National Parks Board of South Africa i rządowi RPA za współpracę okazaną podczas realizacji filmu.
Oceny Pełne afrykańskich pejzaży zdjęcia, położenie głównego akcentu w akcji filmu na brutalny i pełen zwrotów akcji pościg, a nie sam jego efekt, wyróżniało obraz Wilda spośród klasycznych filmów przygodowych i było powodem na ogół życzliwego przyjęcia przez krytyków. Ich recenzje były entuzjastyczne. Time określił go jako najlepszy film przygodowy o tematyce afrykańskiej od czasu Tradera Horna z 1931. Chwalił jego prostotę, a jednocześnie nie szablonowość ("tubylcy nie są zwykłymi bezosobowymi czarnymi, ale ludźmi"). Tygodnik Variety chwalił aktorstwo, w tym czarnoskórego Kena Gampu. O wiele bardziej krytyczni byli: Robert Alden z The New York Times i Roger Ebert z Chicago Sun-Times. Ten pierwszy odrzucał go jako "słabą i pozbawioną smaku rozrywkę filmową, przesyconą prymitywnym brutalizmem". Ebert z kolei w ironicznym artykule z czerwca 1967 roku krytykował film za jego nierealność, uznając go za czystą fantazję opartą na stereotypie postrzegania Afryki z perspektywy "białego myśliwego"Strona autorska Rogera Eberta.