Gazety relacjonujące przebieg śledztwa donosiły, że Brocki był autorem własnej teorii kunsztu złodziejskiego, zgodnie z którą łupu za żadną cenę się nie zwraca i w razie niemożności sprzedaży należy go zniszczyć. Z kolei przyznać do winy można się tylko w sytuacji, gdy może to zmniejszyć wymiar kary.

W 1910 został skazany przez sąd w Warszawie na cztery lata więzienia za inną kradzież z włamaniem, a w 1913 na dwa lata i osiem miesięcy. Podczas I wojny światowej prawdopodobnie wyszedł na wolność i wyjechał w głąb Rosji. Możliwe, że brał udział w działalności grupy kasiarzy z Warszawy, którą carska policja podejrzewała o obrabowanie banku w Rostowie nad Donem. W Rosji prawdopodobnie miał pseudonim Nikita.

W 1919 był z powrotem w Warszawie. Na początku 1920 wraz ze Stanisławem Cichockim planował włamanie do Kasy Przemysłowców. Złodzieje zostali wydani policji przez wspólnika, schwytani na gorącym uczynku, aresztowani i postawieni przed sądem. Podczas procesu tłumaczyli, że jedynie oglądali skarbiec. Brocki został skazany na cztery lata więzienia, choć ostatecznie wyrok został zredukowany do roku i ośmiu miesięcy przez Sąd Apelacyjny i zastosowanie amnestii.