Po wojnie wrócił do Warszawy, po kilku miesiącach wyjechał do Wrocławia. W latach 1951–1952 był obserwowany przez wrocławską milicję, która podejrzewała go o paserstwo i nielegalny handel alkoholem. Ustaliła jednak, że jedynie pracował jako uliczny szlifierz noży oraz brzytew i nie prowadził nielegalnej działalności. W 1952 ożenił się ponownie, z kobietą o imieniu Stanisława.

W marcu 1961 przeprowadził się do Szczecina, gdzie mieszkał jego syn Henryk. Zmarł tamże 15 listopada 1966 i został pochowany na Cmentarzu Centralnym (kwatera nr 36 B, rząd 1, grób nr 4).

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie Kategoria:Polscy przestępcy Kategoria:Przestępcy ograbiający banki Kategoria:Skazani wyrokami sądów II Rzeczypospolitej Kategoria:Urodzeni w 1882 Kategoria:Zmarli w 1966 Kategoria:Pochowani na cmentarzu Centralnym w Szczecinie