Między 1135 a 1150 rokiem zawieszono tu żelazno-miedziany, złocony żyrandol, o średnicy 5 m. Z ok. 1140 roku pochodzi antepedium ze złoconej miedzi, z przedstawieniem Chrystusa i apostołów. Około 1145 roku wzniesiono kaplicę grobową na planie sześciokąta, znaną jako kaplica Erharda. W XII wieku opiekę nad opactwem przejęła dynastia Hohenstaufów. W 1318 roku klasztor podupadł finansowo, a niewłaściwe zachowanie mnichów skutkowało wizytami papieskich delegacji. W 1488 roku opactwo przekształcono w kapitułę świeckich kanoników. W latach 1707–1715 kościół klasztorny przebudowano w stylu barokowym, rozpoczęto również prace nad pałacem dziekańskim, którego nigdy nie ukończono.
Kapitułę rozwiązano w 1803 roku. Jej majątek przejęła dynastia Wirtembergów, której przedstawiciele w latach 1807–1810 wykorzystywali zabudowania jako swoją rezydencję. Zbiory biblioteki klasztornej przeniesiono do Stuttgartu. W 1810 roku urządzono tu dom dla inwalidów wojennych, który istniał do śmierci ostatniego lokatora w 1925 roku. W 1926 otwarto tu szkołę dla dorosłych, która funkcjonowała do przejęcia władzy przez nazistów w 1933 roku. W następnych latach mieściła się tu szkoła budowlana i obóz jeniecki.