W kuchni szczególną uwagę zwraca niebieski piec pokryty wielobarwną malaturą o motywach roślinnych.
Na terenie zagrody znajdują się również dwa inne zabytkowe domy: dom Stefanii Łączyńskiej z II połowy XIX wieku oraz wspomniana chata biedniacka, których ściany pokrywają charakterystyczne zalipiańskie wzory kwiatowe.
Znaczenie kulturowe Zalipie, określane często mianem „wsi malowanej kwiatami”, stanowi ośrodek żywej tradycji zdobienia domów i budynków gospodarczych malaturami o motywach roślinnych. Zwyczaj ten wywodzi się z końca XVIII wieku, kiedy kobiety rozjaśniały wapnem zakopcone ściany dymnych chat, tworząc tzw. packi. Z czasem pojawiły się motywy kwiatowe, które przeniosły się na piece, ściany zewnętrzne, a nawet płoty, studnie i przydrożne kapliczki. Tradycja ta kontynuowana jest współcześnie dzięki Domu Malarek w Zalipiu, który stanowi centrum działań edukacyjnych i wystawienniczych związanych z zalipiańskim zdobnictwem.
Felicja Curyłowa, oprócz działalności w rodzinnej wsi, wykonywała również dekoracje w reprezentacyjnych wnętrzach, m.in.