Z końcem roku kompozytor wniósł o urlop zdrowotny i udał się do Edlach, gdzie przebywał do lutego 1929 r., pracując nad kolejnymi pieśniami kurpiowskimi. W liście do Wiechowicza Szymanowski wyrażał swoje obawy co do zmian korektorskich w tekstach pieśni i to jedynie ze względu na dziwaczną kurpiowską gwarę, która jest tak śliczna i oryginalna, że chciałbym ją zachować w druku in tacte. W tym samym liście pisał wcześniej: Jutro też wyślę je Panu wszystkie, o ile można będzie ekspresem. Niestety całość zeszytu będzie się składała na razie tylko z 4 pieśni, tamtych – naszkicowanych zaledwie – nie miałem ani czasu, ani możliwości teraz wykończyć, czego bardzo żałuję. 15 grudnia 1928 r. Szymanowski pisał z Edlach do matki Anny: [...] posłuchajcie (przez radio) kapeli ludowej Kazury, on tam moje dwa chórki dyryguje [...]. W liście do Wiechowicza z 21 grudnia wspominał o wydaniu pieśni drukiem: [...] będzie ich 6 lub 8, na razie mam 5 skończonych [...]. W liście 21 marca 1929 r. z Warszawy kompozytor przesłał Wiechowiczowi cztery pieśni ([...] o ile by Pan miał «Wesele na Kurpiach» ks. Skierkowskiego, skąd czerpałem melodie i teksty).