Całą operacją dowodził ppłk Kazimierz Grudzielski.

11 stycznia 1919 roku o godzinie 13:00 rozpoczęło się polskie natarcie na Szubin. Sygnałem do ataku był ogień haubic dowodzonych przez Jana Chylewskiego. Główna grupa uderzeniowa, stosując współdziałanie piechoty i broni maszynowej, stopniowo zdobywała umocnione niemieckie pozycje w mieście, m.in. wiatrak, cegielnię, cmentarz katolicki i zakład wychowawczy. Ostatecznie oddział Zdzisława Beutlera opanował budynek stacji kolejowej, co oznaczało koniec niemieckiego oporu w Szubinie.

Polska relacja z Bitwy :

„Podczas bitwy stoczonej pod Szubinem dopuszczali się żołnierze niemieccy okrucieństw na Polakach. Naoczny świadek opowiada, że Niemcy o rannych żołnierzy polskich nie troszczyli się zupełnie. Z poległych zdzierano mundury i buty, pozostawiając ich tylko w koszuli. Ponieważ nie było opieki lekarskiej, ranni odwiezieni przez obywateli i gospodarzy do miasta padali na ulicy. Pomocy i żywności Niemcy zakazywali udzielać rannym. Jeńców polskich bito kolbami. Odznaczyli się przy tym uzbrojeni urzędnicy kolejowi z Bydgoszczy i żołnierze, którzy odgrażali się, że wszystkich pozabijają.