James Otto Richardson (18 września 1878 – 2 maja 1974) – amerykański admirał, od stycznia 1940 do lutego 1941 roku dowódca Floty Pacyfiku, zdymisjonowany po konflikcie z prezydentem Rooseveltem na tle przeniesienia floty z Zachodniego Wybrzeża do Pearl Harbor.
Do 1919 roku służył na stanowisku dowódczym na pancerniku USS „Nevada” (BB-36), następnie na kanonierce USS „Asheville” (PG-21), pod koniec zaś lat 20. dowodził dywizjonem niszczycieli. W styczniu 1931 roku objął dowództwo nowego ciężkiego krążownika USS „Augusta” (CA-31). W latach 1933–1934 uczęszczał do Naval War College, w czerwcu zaś 1937 roku został asystetem szefa operacji morskich adm. Williama Leahy'ago. Odpowiedzialny w Waszyngtonie był wówczas m.in. za poszukiwania zaginionej nad Pacyfikiem pionierki lotnictwa Amelii Earhart oraz dochodzenie w sprawie USS „Panay”. Rok później został szefem Biura Nawigacji. W czerwcu 1939 roku został dowódcą sił pancerników US Navy.