kontynuował badania naukowe pracując na część etatu jako profesor-emeryt.

Był aktywnym członkiem Polskiego Towarzystwa Chemicznego; w latach 1998–2003 był przewodniczącym Oddziału Łódzkiego tego stowarzyszenia.

Był członkiem rad redakcyjnych następujących czasopism naukowych: (od 1990), (od 2009) oraz (od 2012).

Zmarł 29 sierpnia 2025. Uroczystości pogrzebowe miały miejsce na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie.

Dokonania naukowe thumb|Julian Chojnowski i wypromowani przez niego doktorzy Zespół naukowy pracujący pod jego kierunkiem badał kinetykę i termodynamikę polimeryzacji związków krzemoorganicznych oraz mechanizm substytucji nukleofilowej przy atomie krzemu. W szczególności jego badania doprowadziły do lepszego zrozumienia zjawisk autokatalizy między- i wewnątrzcząsteczkowej w procesach anionowej i kationowej polimeryzacji cyklosiloksanów, co umożliwiło opracowanie warunków i katalizatorów umożliwiających pełną kontrolę tego procesu. Wiedza ta, we współpracy z firmami i General Electric zaowocowała kilkunastoma nowymi technologiami, które zostały opatentowane. W latach 90. XX w. jego współpraca z GE zaowocowała odkryciem kilku nowych reakcji wodorosilanów i siloksanów, obejmujących aktywację wiązania Si–H przez borany z deficytem elektronów.