Brytyjskie Terytoria Arktyczne – dawna kolonia w Brytyjskiej Ameryki Północnej, składająca się z wysp położonych na północ od kontynentalnej części Ameryki Północnej, które obecnie znane są jako Archipelag Arktyczny.
Historia
Roszczenia Wielkiej Brytanii do obszaru archipelagu opierały się na odkryciach Martina Frobishera z XVI wieku. W 1880 roku, w obawie przed zajęciem terytorium przez Stany Zjednoczone w ramach doktryny Monroego, na mocy dekretu Adjacent Territories Order, kontrolę nad kolonią oddano Kanadzie.
W 1870 roku Wielka Brytania przekazała Kanadzie większość swoich kolonii w Ameryce Północnej, czyli Terytorium Północno-Zachodnie i Ziemię Ruperta, które od 1906 są kanadyjskimi Terytoriami Północno-Zachodnimi.
1 kwietnia 1999 terytorium Nunavut zostało wydzielone ze wschodniej części Terytoriów Północno-Zachodnich, w tym większość wysp archipelagu Arktycznego.
Wyspy nigdy nie były częścią Ziemi Ruperta ani Terytorium Północno-Zachodniego, a oba te monopole handlowe były zarządzane przez Kompanię Zatoki Hudsona. Kanada nabyła te regiony w 1870 roku i utworzyła na nich prowincję Manitoba. Pierwotnie była ona 18 razy mniejsza niż obecnie.