Oset myśli z dumą, że wreszcie zaczął należeć do świata w ogrodzie.
Oset zza płotu cieszy się, słysząc, że młodzi mają się pobrać i że to on dając jeden ze sowich kwiatów, przyczynił się do rozpalenia miłości. Oset marzy, że zostanie posadzony ogrodowej doniczce. Obiecuje każdemu swojemu nowemu kwiatowi, że i oni tam trafią, może nawet do butonierki.
Nie trafia jednak do doniczki. Kwiaty poją się słońcem i rosą, a pszczoły i muchy zabierają im miód. Oset złości się na złodziei i chciałby ich przebić kolcami, lecz nie może. Kwiaty więdną, ale zaraz wyrastają nowe. Oset wciąż wierzy, że go przeniosą przez płot do ogrodu. Myśli o swym szkockim pochodzeniu. Sądzi, że jest królewskim ostem ze szkockiego herbu.
Zaręczyny i wesele minęły. Młode jodły w lesie zaczynają tęsknić za Bożym Narodzeniem, choć do świąt jest jeszcze daleko. Oset narzeka, że nikt o nim nie pamięta. Stoi z ostatnim blednącym kwiatem, który więdnie od zimna. Do ogrodu przychodzi młoda para, teraz już jako mąż i żona. Kobieta zauważa, że oset wciąż stoi, choć nie ma już kwiatów. Mężczyzna pokazuje jej srebrzystą resztkę kwiatu, nazywając ją duchem dawnej piękności. Kobieta chce go umieścić w ramie obrazu. Mąż przeskakuje przez płot i zrywa oset, kalecząc się o jego kolce.